لابد: تو کنارم هستي، همه چي آرومه...

عصر بود. از مدرسه بيرون زديم به هواي ديدن تو. با مرتضي آمديم خانه‌تان. روي بام، بساط چايي بود. چند چشمه از اسرار مگو را براي مرتضي رو کردي. خوش‌حال مفتضحي بودم از اينکه مرتضي را کف‌بُر کردي. بعد يادم نيست چه گفتم که شروع کردي از “مومن” گفتن. اين را گفتي که مومن از امن است. امنيت است، آرامش است. هر وقت پيش کسي بودي آرام شدي مومن است. گر آشفته شدي، مومن نيست. داشتي مي‌گفتي جامعه ايماني جامعه‌اي است که همه از هم در امن و آرام باشند. بعد گفتي يکي از اسماء خدا هم مومن است. بعدش را يادم نيست. حول و حوش همين‌ها بوديم که آن کبوتر آمد. از اين‌ها که پايشان پرِ پُر دارد. آمد نشست کنارت و آرام بود و در امن. باغ پرندگاني بود آن‌جا روي بام.