ميروي چنين خرامان به كجا سرو خرام
موي تو ليله قدرم روي تو ماه تمام
گه به اين سو گه به آن سو
ميكشي من را عليجان
ميروي با رفتن خود
ميكشي من را علي جان
چشم من غرق نگاه اين دو چشم نازنينه
با تو من سر بسته گويم اين نگاه آخرينه
بخش ها
آرشیو ماهانه
- شهریورماه 1388 (2)
- مردادماه 1388 (3)
- تیرماه 1388 (13)
- خردادماه 1388 (3)
- اردیبهشتماه 1388 (10)
- اسفندماه 1387 (2)
- بهمنماه 1387 (7)
- دیماه 1387 (12)
- آذرماه 1387 (15)
- آبانماه 1387 (10)
- مهرماه 1387 (15)
- شهریورماه 1387 (10)
- مردادماه 1387 (27)
- تیرماه 1387 (26)
- خردادماه 1387 (18)
- اردیبهشتماه 1387 (14)
- فروردینماه 1387 (19)
- اسفندماه 1386 (30)
- بهمنماه 1386 (15)
- دیماه 1386 (26)
- آذرماه 1386 (26)
- آبانماه 1386 (6)
- مهرماه 1386 (4)
- شهریورماه 1386 (8)
- مردادماه 1386 (12)
- تیرماه 1386 (11)
- خردادماه 1386 (17)
- اردیبهشتماه 1386 (15)
- فروردینماه 1386 (15)
- اسفندماه 1385 (15)
- بهمنماه 1385 (11)
- دیماه 1385 (11)
- آذرماه 1385 (14)
- آبانماه 1385 (26)
- مهرماه 1385 (35)
- شهریورماه 1385 (53)
- مردادماه 1385 (59)
- تیرماه 1385 (32)
- خردادماه 1385 (22)
- اردیبهشتماه 1385 (33)
- فروردینماه 1385 (64)
- اسفندماه 1384 (48)
- بهمنماه 1384 (39)
- دیماه 1384 (28)
- آذرماه 1384 (9)
- آبانماه 1384 (18)
- مهرماه 1384 (14)
- شهریورماه 1384 (14)
- مردادماه 1384 (34)
- تیرماه 1384 (38)
- خردادماه 1384 (83)
صفحه ها
جستجو
درباره این نوشته
این صفحه حاوی یک نوشته است که توسط واقف در 27 دی 1386 1:10 صبح منتشر شده است.
شام هفتم: شيرخواره نوشته قبلی اين بلاگ بود
شام نهم: ساقي نوشته بعدی اين بلاگ است
نوشته های اخیر را می توانید در صفحه نخست مشاهده نمایید و یا به آرشیو مراجعه کنید تا تمامی نوشته ها را مشاهده کنید.
ارسال نظر