كتابي خواندم از مهدي شجاعي، " طوفان ديگري در راه است".
خيلي خيلي زيبا بود. نه مثل كارهاي ديگرش. جنس حرفهايش جنس ديگري بود. انگار كتاب را كه ميخواندي بوي حاج اسمعيل دولابي ميداد. بوي سيد احمد نجفي. بدجوري هواييمان كرد برويم آن گوشهي صحن عتيق...اگر خودش بطلبد.
احتمالاً پست قبليام گنگتر از حد مجاز بوده. دليلش هم واضح است:"مدتهاست نه چيزي خواندهام؛ نه چيزي نوشتهام" صافِ صاف در حال زندگي كردنم.
به هر حال اين توضيح ضروري به نظر ميرسد كه بگويم اصلاحات يك روش خاص سياسي نيست؛ اصلاً هيچ چيز نيست. يادم باشد پورمحمدي وزير كشور فعلي گفته بود بهتر است جاي اصلاحطلبان بگوييم دوم خرداديها.
به نظر من اگر قرار است از ترم خاصي جهت دستهبنديهاي سياسي استفاده كنيم ميبايست از ترمي جامع و مانع استفاده كنيم كه خوديهاي يك خط مشي را در بر بگيرد و غير خوديهايش را كنار بگذارد.
باز هم معتقدم بايد پشت واژههاي ديگري رفت. بايد بيش از اينها دنبال ايضاح مواضع و برنامههاي اقتصادي بود؛ دنبال حقوق اساسي؛ اين جماعت اگر توانستند در اين حوزهها حرفي بزنند آن موقع ميشود برايشان از يكي از واژههاي موجود چيزي انتخاب كرد.
آقا دعوت فرمودند كمي درباره اصلاحطلبي و معنا و مبنايش بحث كنيم. خوب ما هم از آنجا كه خيلي به حضرت ايشان ارادت داريم امتثال امر فرموديم.
راستش من اصلاً با اين ترم "اصلاحطلبي" و يا "اصولگرايي" ميانهاي ندارم. اين واژهها خيلي گنگاند. از اين واژهها به هيچ عنوان نميتوان به مفهوم خاصي رسيد. مثلاً قاليباف! به راحتي ميتواند ادعا كند اصلاحطلب و اصولگراست و آب هم از آب تكان نخورد. دليلش هم خيلي واضح است. هر دو گروه به اصول خاصي پايبند هستند و هر دو گروه هم طالب اصلاحات خاصي هستند.
اين واژهها به درد هرچه بخورند به درد سياست و انديشه نميخورند. حداكثر كلماتي هستند كه به كار ميتينگهاي سياسي و مانيفستهاي مزخرف ميخورند.
من ترجيح ميدهم خيلي راحت به سراغ ترمهاي بينالملليتر بروم. ليبرال- محافظهكار- چپ- راست... آن وقت ميشود بحث كرد. البته نه مثل جامعهشناسي سياسي مزخرف محمد قوچاني؛ يا حتي نسخه پاكتر سازمان مجاهدين. به نظر من در ابتدا بايد خيلي دقيق دست به ايضاح مفاهيم زد. اين مفاهيم اصلاً از جنس شوخي نيستند. هر گروهي بايد صراحتاً مباني و برنامههاي اقتصادي؛ اجتماعي؛ سياسي و ...اش را تعريف كند تا من بتوانم در موضع تصميمگيري قرار بگيرم. تا بتوانم فضا را طبقهبندي كنم. خيلي وقت است كه تصميمگيري احساسي را حداقل در اين زمينه كنار گذاشتهام. راستش را بخواهيد من ماركسيسم روشن و تمام كثافتهاي سياسي، اقتصادي، اجتماعياش را به اصلاحطلبي-اصولگرايي- ناشفاف خودمان ترجيح ميدهم.
خيلي راحت ميتوانيد بگوييد نظر تو چه اهميتي دارد؟
...
نميدانم اين عقيده مزخرف را كدام ابلهي بنيانگذاري كرده كه اگر كسي شب عيد فطر برود خانه ديگري فطريهاش با ميزبان است.
