گم شدنمان در جنگل هم ماجرايي داشت. چهارم دبستان بوديم. از گروه جدا شديم. كه چه؟يادم نيست. فقط يادم است بعدش گم شديم. مثل تام ساير و بكي در آن غار- چند سالي است يادم رفته براي هزارمين بار بخوانمش- بعد كه دوباره تصادفاً پيدا شديم اصلاً هيچ كس حواسش نبود كه ما گم شديم. مشغول خوردن بودند.
دقيقاً مثل بقيه دلم نميخواست مثل بقيه باشم.
سوم دبيرستان بوديم. رفته بوديم كوه. كلكچال. شب روي بام پناهگاه خوابيده بوديم. باران ميآمد. زياد. خيلي زياد.به پيمان گفتم: فكر كنم عاشق شدم!گفت: از كجا فهميدي؟گفتم: قوزك پاي چپم بد جور درد گرفته!
برادر گرامي جناب آقاي ا.ن.با سلام
عرض شود حكما گفتهاند مرز حماقت و شجاعت بسيار باريك است و براي عقلا هم شناخت اين مرز صعب است. چه رسد به شما. زياده عرضي نيست.
رفته بوديم آن بالا كمي حالمان عوض شود. موقع پايين آمدن عوض شده بود. عجيب از هم بدمان ميآمد.
- خوب كه چه؟
- چي كه چه؟
- آخر اين جور لنگ در هوا تا كي؟ مگر چقدر فرصت هست؟
- ساعت را ديدي اخوي؟ فرصت تمام شده. خيلي وقت است، قبل از آنكه اينطور لنگ در هوا بشوي تمام شده بود، تازه يادت افتاده كه چه؟
رفته بوديم مثلاً در كنار نخبگان سياسي كمي هم به معلوماتمان افزوده شود. مثلاً دو تا تحليل جديد بشنويم. دو خط حرف حساب. كمي استراتژيكمان باد كند. بعد كه نگاه كرديم ديديم جماعت اساساً تعطيلاند. فقط "Taxi Analysis"بود و بديهيات. البته چاشني خاطرات هم داشت. آخرش ياد جملهي مظفرالدينشاه افتادم در كمال الملك كه ميگفت همه چيزمان به همه چيزمان بايد بيايد. ديدم ميآيد.
دوباره شوق داشتم براي خط خطي كردن، حيف نه كاغذي و نه قلمي...
خوب بالاخره وبلاگ عيال ما هم آماده شد. البته هنوز ريزهكاريهايش مانده است.
حكايت اين است كه ما هاستمان را و MT را عوض كرديم و ظاهراً قرار است فعلاً مشكل داشته باشيم. اولاً ف به شكل عجيبي نمايش داده ميشود(آنها كه مربوط به پستهاي قبلي هستند) و فايلها هم احتمالاً ديده نميشوند. تلاش ميكنم هر چه زودتر فكري به حال اين وضع كنم.
اول بود كه ماهي سوي آب ميرفت، اين ساعت هر كجا ماهي رود آب از پياش روان است.
