کمونیست شقه شده

calvino_italo-19810625.2_png_300x307_q85.png
*… می‌توانی به ما بگویی چرا برای مدتی در نوشته‌هایت ترجیح می‌دادی روی بازتاب تصاویر واقعیت کار کنی، روی ایده‌هایی که آن‌ها را پایدار می‌کرد، و از موسیقی مستقیم و بی‌فاصله‌ی چیزها دور شدی.*
من تلاش کردم تا در مقدمه‌ی نیاکان ما که سه رمان غنایی-حماسی-کمیک ویکنت شقه شده، بارون درخت نشین و شوالیه ناموجود را کنار هم جمع کرده است پاسخ این سوال را بدهم. اکنون که چرخه تکمیل و تمام شده است، برای هر کس که می‌خواهد آن را بررسی کند یا از آن لذت ببرد آن‌جا است؛ دیگر به من مربوط نیست. برای من تنها چیزی که به حساب می‌آید این است که بعدش می‌خواهم چه کنم، و در حال حاضر نمی‌دانم که چه خواهد بود. اما همان‌طور که قبل‌تر به تو گفتم، من هیچ‌وقت با ایده‌ی شیوه‌ی شاعرانه آغاز نمی‌کنم، هیچ وقت نمی‌گویم: «داستانی واقع‌گرایانه-عینی بنویسم، یا روان‌شناسانه، یا فانتزی.» آن‌چه به حساب می‌آید چیزی است که ما هستیم، و شیوه‌ای که رابطه‌ی‌مان را با جهان و دیگران تعمیق می‌کنیم، رابطه‌ای که می‌‌تواند یکی از عشق به هر آن‌چه وجود دارد و میل به دگرگونی آن باشد. بعد سر خودکار را روی کاغذ سفید می‌گذاری، زاویه‌ای خاص از کار در می‌آوری که نشانه‌های سیاهی تولید می‌کند که معنایی داشته باشند و صبر می‌کنی تا ببینی از همه‌ی این‌ها چه نتیجه‌ای به دست می‌آید. (این هم درست است که اغلب با پاره کردن همه‌ چیز کارت تمام می‌شود.)
ایتالو کالوینو، هرمیت در پاریس: نوشته‌های خود‌زندگی‌نامه‌ای

این نوشته در کالوینو, هرمیت در پاریس ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *